Θέλω πολύ να πάψω να αισθάνομαι τα αρνητικά συναισθήματα


«Η πρακτική του Ευθέος Δρόμου», αποτελείται από συνεχή ανταλλαγή των ανεπιθύμητων από εσένα συναισθημάτων, με τα επιθυμητά. Για να γίνει αυτό, πρέπει να νοιώθεις χαρούμενη επιθυμία, δηλαδή επιθυμία συνοδευόμενη από προσμονή, τέτοιας ανταλλαγής των συναισθημάτων, και να την καλλιεργείς επίμονα και αποφασιστικά, ωσότου η νεόπλαστη συνήθεια υπερισχύσει της παλιάς, αποκτημένης κάποτε μηχανικά. Για την πραγματοποίηση αυτής της ανταλλαγής, απαιτείται μια και μοναδική προϋπόθεση – η ύπαρξη της χαρούμενης επιθυμίας να αλλάξουμε τα αρνητικά συναισθήματα σε θετικά.

Στην διαδικασία της άσκησης της Πρακτικής του Ευθέος Δρόμου, όταν ο άνθρωπος καταφέρνει την απομάκρυνση των Αρνητικών Συναισθημάτων που έχει παρατηρήσει, ανακαλύπτει ξαφνικά, ότι εκτός από τα δυνατά Αρνητικά Συναισθήματα, διαρκώς δοκιμάζεται από τον μεγάλο αριθμό και των πιο ασήμαντων. Χωρίς υπερβολή μπορούμε να πούμε, ότι περίπου κάθε αντίληψη συνοδεύεται με κάποια από τα Αρνητικά Συναισθήματα (συνήθως είναι η δυσαρέσκεια, αρνητική αντιμετώπιση, ανησυχία), τα οποία ακολουθεί μια σχεδόν αόρατη «ουρά» από άλλα πιο ασήμαντα, που τροφοδοτεί ένα ήδη υπερσυμπυκνωμένο Αρνητικό Φόντο. Όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια τερατόμορφη δηλητηριώδη ατμόσφαιρα. Οι συνέπειες αυτών είναι φρικαλέες και καταστροφικές.


 Πρώτον, οδηγούν στην κατάσταση που όλοι ονομάζουν «γήρας», και αυτό ξεκινάει όχι στην ηλικία των 40 ετών, αλλά στα 22-25 έτη. Η επιδερμίδα γίνεται όχι μόνο λιγότερο στιλπνή, μα και δυσάρεστη στην αφή και στην όψη, σώματα και πρόσωπα γίνονται πλαδαρά, άσχημα, παραμορφωμένα, χοντρά, η αντιθέτως, αρρωστημένα αδύνατα. 

Οι μυρωδιές αλλάζουν σε άσχημες, ενοχλητικές. Αδιάκοπα χειροτερεύει και η υγεία, αλλά επειδή αυτό συμβαίνει σταδιακά, ο άνθρωπος τις συνηθίζει και δεν συνειδητοποιεί πως συμβαίνουν αυτές οι αλλαγές – το πρωί ξυπνάει διαλυμένος, το βράδυ πάει για ύπνο σαν να πέφτει σε παραλήρημα, αρχίζουν οι γογγυσμοί, η νωθρότητα, απαιτούνται όλο και περισσότερα διεγερτικά, ο καφές, το μηχανικό σεξ.

Κοίτα τους γέρους και τις γριές μας. Παραδέξου, πως είναι τρομακτικό θέαμα. Τα σώματα και τα πρόσωπα τους είναι η υλοποίηση των Αρνητικών Συναισθημάτων, που ένοιωσαν κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ζωής τους, και συνεχίζουν να τα νοιώθουν. Είναι τόσο συνηθισμένο, που θεωρείται αυτονόητο και δεν μπορεί να είναι αλλιώς, ότι το γήρας είναι αναπόφευκτα μαρασμός, ασχήμια, άνοια, μαρτύριο, ανοησία, επιθετικότητα.
Αλλά στην Ινδία, στο Νεπάλ, στο Θιβέτ, στη Σρι Λάνκα μπορεί να δει κανείς υπερήλικους ανθρώπους, που διαφέρουν ριζικά από τους δικούς μας! Τα πρόσωπα τους, οι τόνοι, οι τρόποι προκαλούν έντονη συμπάθεια, τα γερασμένα σώματα τους δεν δείχνουν αποκρουστικά, και πολύ συχνά τα μάτια τους κυριολεκτικά υπνωτίζουν.

Δεύτερον, είμαι απόλυτα σίγουρος, ότι σχεδόν δεν υπάρχουν αρρώστιες που να μην προκαλούνται από τα Αρνητικά Συναισθήματα. Σύμφωνα με την μοντέρνα θρησκεία οι άνθρωποι αρρωσταίνουν λόγο των μικρόβιων και ιών, αλλά εγώ είμαι πεπεισμένος, πως εκείνα τα μικρόβια και οι ιοί ξεκινούν το καταστροφικό τους έργο ειδικά στα σώματα των ανθρώπων, που είναι περισσότερο μολυσμένοι με τα Αρνητικά Συναισθήματα, και είναι εύκολο να βρεις αντιστοιχίες ανάμεσα στις αρρώστιες και τους κυρίαρχους τύπους των Αρνητικών Συναισθημάτων.

 
Εκείνοι, που ασκούν την Πρακτική του Ευθέος Δρόμου και καταφέρνουν όλο και πιο υψηλά επίπεδα ελευθερίας από τα Αρνητικά Συναισθήματα, παροδικά αισθάνονται την υποτροπή της παλιάς τους συνήθειας να νοιώσουν τα Αρνητικά Συναισθήματα, και τότε με έκπληξη ανακαλύπτουν, πως κάτι απίστευτο αρχίζει να συμβαίνει με το σώμα τους – έρχονται κάποιες ενοχλήσεις, και μερικές φορές και οι πόνοι, ένα αρρωστημένο βάρος, απάθεια, θολούρα, νωθρότητα, και όλα αυτά σε μια ώρα, μισή ώρα μόνο μένοντας στο περιβάλλον του αρνητικού φόντου των Αρνητικών Συναισθημάτων!


Εκείνη τι στιγμή αντιλαμβάνεσαι ξεκάθαρα, πως όποτε δεν προσπαθείς να απομακρύνεις τα Αρνητικά Συναισθήματα, καταλήγεις να ζεις σε αυτήν την νοσηρή κατάσταση μόνιμα, και πραγματικά οι άνθρωποι τα νοιώθουν αδιάκοπα με τη μορφή της έγνοιας, της ανησυχίας, της δυσαρέσκειας, της αυτολύπησης, της θλίψης και άλλων, και συνεχώς το σώμα τους βρίσκεται υπό τον σκληρότατο ζυγό αυτού του δηλητηρίου.
Τρίτον, τα Αρνητικά Συναισθήματα δεν αρκούνται στην διάλυση του σώματος, επιπλέον καταστρέφουν ολοκληρωτικά την ικανότητα να αισθάνεσαι χαρούμενες επιθυμίες, να έχεις νοητική διαύγεια, φωτισμένες αντιλήψεις, τρυφερότητα, την αίσθηση της ομορφιάς, την ανεμελιά, τη χαρά της δημιουργίας, τη συμπάθεια, την ευχάριστη προσμονή… 


Τα Αρνητικά Συναισθήματα μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε ζωντανό πεθαμένο, ο οποίος , σαπίζοντας σιγά-σιγά, για πολλά χρόνια περιφέρεται στην γη, ως εξωτερικά ζωντανό σώμα, που εσωτερικά δεν έχει τίποτα ζωντανό πλέον.
Ακόμα, αυτό σημαίνει, πως κλείνει οριστικά για τον άνθρωπο η πόρτα για το ταξίδι της συνείδησης, για νέες αποκαλύψεις, νέες φωτισμένες αντιλήψεις.

Το τονίζω, καμία πνευματική πρακτική, κανένας λάτρης της γιόγκα και του διαλογισμού, καμία ευχή και μετάνοια δεν σε πάνε πουθενά, εάν πρώτα από όλα εσύ δεν επιθυμείς να πετύχεις την απόλυτη απομάκρυνση των Αρνητικών Συναισθημάτων. Όσο υπάρχουν αυτά – τίποτα δεν είναι δυνατό. Η απομάκρυνσή τους. Αυτός είναι ο δρόμος προς το απίθανο ταξίδι της συνείδησης, ανεξάρτητα από το ποιο είδος πνευματικής πρακτικής εσύ έχεις επιλέξει για τον εαυτό σου.

Κατά τη γνώμη μου, μπορείς να είσαι βουδιστής, η λάτρης του Κρίσνα, ορθόδοξος, η οποιοσδήποτε άλλος. Εάν προσκυνάς τον θεό στην οποιαδήποτε μορφή του, η αν πιστεύεις στο πνεύμα, εάν είσαι αθεϊστής, η οπαδός της θεωρίας του Δαρβίνου, εσωτερικός, ταντρικός, ακόλουθος αρχαίας αίρεσης, μέλος σέκτας, εάν ασκείς οποιαδήποτε πρακτική στόχος της οποίας είναι η διάλυση των Αρνητικών Συναισθημάτων, τότε τα αποτελέσματα θα φανούν, η ζωή σου θα γίνει όλο και πιο ενδιαφέρουσα, πιο γεμάτη.


Η κοινωνία που δεν ανέπτυξε την αδιάλλακτη αντιμετώπιση των Αρνητικών Συναισθημάτων , όσο και να περιπλέκει τους νόμους της, όσο και να σκληραίνει τις τιμωρίες, όσο και να σκαρφίζεται μηχανισμούς, δεν θα ζήσει ποτέ ειρηνικά.


Ο κόσμος, στον οποίο ανήκεις, πάνω από όλα είναι ο κόσμος των Αρνητικών Συναισθημάτων – μπορούμε να το πούμε αυτό χωρίς υπερβολή. Οι μορφές τους είναι τόσο περίπλοκες, και περασμένες τόσο στενά στην καθημερινή ζωή, που καμιά φορά φαίνεται, πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο, εκτός από αυτά, και το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να τα λεπτύνεις, να τα παραλλάξεις, τυλίγοντας τα, συνδέοντας τα με άλλα, κάνοντας τα πιο πολύπλοκα και έντονα.

Τα Αρνητικά Συναισθήματα είναι γύρω σου, τα επιβάλλουν και τα καλλιεργούν. Δεν μιλάω για τα προφανή πράγματα όπως η λατρεία της βίας στις ειδήσεις και τις ταινίες, αλλά αν ανοίξεις οποιοδήποτε λογοτεχνικό βιβλίο, που θεωρείται σωστό, με βαθύ νόημα, εκεί θα βρεις τα «κομψά» Αρνητικά Συναισθήματα, και αν ο αναγνώστης τα νιώσει, εναλλάξ με κάποια θετικά συναισθήματα, τότε αυτό θεωρείται καλή ένδειξη για να χαρακτηριστεί το βιβλίο ως αξιόλογο.


Οι άνθρωποι νομίζουν, ότι δεν επιλέγουν από μόνοι τους το να αισθάνονται τα Αρνητικά Συναισθήματα, μα ότι τους το «επιβάλλουν» οι άλλοι άνθρωποι ή οι συνθήκες και αυτή είναι μια από τις πιο μεγάλες παραπλανήσεις.

Η θεωρία αυτή είναι 100% λανθασμένη, και πιστεύοντας σε αυτήν γίνονται αδύναμοι ακόμα και εκείνοι, που θα ήθελαν να πάψουν να τα βιώνουν.

Εγώ δηλώνω, βασιζόμενος στην πείρα μου, και την εμπειρία άλλων ανθρώπων: το να αισθάνεσαι τα Αρνητικά Συναισθήματα η όχι – εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα, από τις προσπάθειες σου να καταπολεμήσεις αυτήν την απαίσια συνήθεια.

 Είναι πιθανή η ελευθερία από τα Αρνητικά Συναισθήματα; Οι άνθρωποι κόλλησαν τόσο απελπιστικά σε αυτά, που ακόμα και η ιδέα της απελευθέρωσης τους προκαλεί εκνευρισμό. Δεν μπορούν να φανταστούν τους εαυτούς τους χωρίς τα Αρνητικά Συναισθήματα και απορούν, με ποιο τρόπο θα ζήσουν – θα γίνουν αναίσθητα κούτσουρα; Έχουν μια τέτοια ναρκωτική εξάρτηση από αυτά, που δεν μπορούν να διανοηθούν κάτι έξω από αυτά.


Ρώτα οποιονδήποτε:
– «Βιώνεις Αρνητικά Συναισθήματα;»
-- Βέβαια, καμιά φορά, τα νοιώθω», θα σου απαντήσει. Η λέξη «βέβαια» αντικατοπτρίζει την ακλόνητη σιγουριά, ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Και η φράση «καμιά φορά» είναι ψευδαίσθηση, επειδή οι άνθρωποι τα αισθάνονται συνέχεια, και όχι παροδικά.


Όσο πιο δυνατή είναι η συνήθεια των Αρνητικών Συναισθημάτων, τόσο πιο ελάχιστη είναι και η αντίληψη της παρουσίας τους, και πολύ σύντομα ο άνθρωπος τα αναγνωρίζει μόνο μετά από μια πολύ βίαιη έκρηξη της επιθετικότητας σε συνδυασμό με την καρδιακή προσβολή, ενώ τον υπόλοιπο καιρό νομίζει, πως δεν τα έχει.

Ο βαθμός της βύθισης των ανθρώπων στα Αρνητικά Συναισθήματα είναι τεράστιος, απερίγραπτος. Κατά τη διάρκεια του 99,99% του συνολικού χρόνου ο άνθρωπος δοκιμάζεται από τα λίγο ή πολύ δυνατά Αρνητικά Συναισθήματα ή το Αρνητικό Φόντο, σποραδικά μόνο εναλλασσόμενα με Θετικά Συναισθήματα.
Τίποτα ζωντανό δεν επιβιώνει σε τόσο μολυσμένο περιβάλλον.


Τα Αρνητικά Συναισθήματα είναι δηλητήριο, ναρκωτική παραζάλη. Πεθαίνεις από αυτά, αλλά σαν να υπάρχει και κάποια «χαρά», και αν προσπαθήσεις να ξεφύγεις, αμέσως εμφανίζεται το σύνδρομο της στέρησης, ο φόβος. Οι άνθρωποι λαμβάνουν τις εντυπώσεις από τα Αρνητικά Συναισθήματα και αναζωογονούνται, περνώντας αυτά για Ζωή!!


Παρόλα ταύτα, η ελευθερία είναι πιθανή. Εγώ προτείνω την πρακτική, που οδηγεί προς την ελευθερία. Η υπερνίκηση των Αρνητικών Συναισθημάτων είναι το πρώτο βήμα, πέρα από το οποίο ανοίγονται τα απέραντα σύμπαντα του χωροχρόνου.


Υπάρχουν άνθρωποι, που παραδέχονται την δυνατότητα της μείωσης της ισχύος των Αρνητικών Συναισθημάτων, ωστόσο δεν πιστεύουν, ότι αυτό μπορεί να γίνει αυτοδύναμα, και προσπαθούν να βρουν το «μεγάλο κόκκινο κουμπί», «το πάτησες και τέλος τα πάθη».


Αναζητώντας αυτό το κουμπί, αυτοί εξασκούνται στην γιόγκα, κάνουν ειδικές εισπνοές, κάθονται σε διάφορες στάσεις, διαβάζουν τις προσευχές, παρελαύνουν, τραγουδούν τους ύμνους, και άλλα διάφορα, δηλαδή κάνουν οτιδήποτε, εκτός από την στοχευμένη προσπάθεια για την παύση των Αρνητικών Συναισθημάτων. Κάποια Αρνητικά Συναισθήματα όντως αποδυναμώνονται για λίγο, αλλά είναι πολύ πρόχειρη και ελαφριά επίδραση.

Αργά ή γρήγορα η προσοχή αποσπάται και επιστρέφει στα Αρνητικά Συναισθήματα, γιατί είναι αδύνατον όλο το 24ωρο να κάθεσαι και να τραγουδάς τις προσευχές, - θα χρειαστείς να σηκωθείς, να πας για τροφή, για δουλειά, για επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους, για ύπνο, και τότε τα Αρνητικά Συναισθήματα θα σου επιτεθούν ξανά.

Οι μοναχοί του Θιβέτ πιστεύουν, ότι στο πολύ μακρινό μέλλον, μετά από εκατοντάδες μετενσαρκώσεις, θα πάψουν να βιώνουν τα Αρνητικά Συναισθήματα, αλλά με τίποτα δεν θα πιστέψουν, πως αυτό μπορεί να γίνει αμέσως τώρα, μετά από λίγα λεπτά επίμονης δουλειάς, και όχι μετά από 500 χρόνια ανάγνωσης των προσευχών.


«Καταβάλλω την προσπάθεια για την απομάκρυνση των Αρνητικών Συναισθημάτων» - δεν σημαίνει «τεντώνω τους μυς, σφίγγω τα δόντια η αναπνέω κάπως», αλλά σημαίνει πως θέλω πάρα πολύ να πάψω να αισθάνομαι τα Αρνητικά Συναισθήματα.


Συγκεντρωμένη, έντονη και χαρούμενη επιθυμία οδηγεί στις αλλαγές των αντιλήψεων που αντιστοιχούν σε αυτή την επιθυμία. Όσο πιο επίμονα και αποφασιστικά εξασκείσαι σε αυτό, τόσο πιο πολύ αυξάνεται η αποτελεσματικότητα της προσπάθειας σου.

Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τίποτα για αυτήν την ιδιότητα των προσπαθειών, διότι οι επιθυμίες τους είναι ή πολύ αδύναμες, ή πολύ σκορπισμένες, ή δεν είναι χαρούμενες επιθυμίες, αλλά ορίζονται από φόβους ή άλλα Αρνητικά Συναισθήματα.

Μπόντχι



Όταν η Σιωπή "σκοτώνει" το ζευγάρι

Μια από τις πιο στενόχωρες και ενοχλητικές εικόνες στις σχέσεις των ζευγαριών, είναι εκείνη των δύο συντρόφων που δειπνούν βυθισμένοι σε εχθρική σιωπή. Αυτό δείχνει καθαρά την αμετάκλητη διάλυση της σχέσης, η οποία, σ’ αυτό το σημείο, φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα σ’ ένα απερίγραπτο εσωτερικό κενό. Η σκηνή συνήθως περιλαμβάνει έναν άνδρα, που κάθεται σιωπηλός και περιμένει σαδιστικά την αναπόφευκτη ερώτηση της συντρόφου: «Τι σκέφτεσαι;». «Τίποτε» είναι η συνήθης απάντηση, αν υπάρξει απάντηση… Η σιωπή είναι έκφραση καταδίκης πολύ πιο ταπεινωτικής από οποιαδήποτε λεκτική κρίση, γιατί αρνείται τη σχέση καταργώντας κάθε πιθανή ευκαιρία, κάθε δυνατότητα άμυνας. Κι αφού η σχέση ανήκει στον θηλυκό κόσμο, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται εναντίον των γυναικών… Αλλά η επιθυμία και η αναζήτηση της σχέσης είναι έμφυτη στον άνθρωπο και το θηλυκό διαθέτει μεγαλύτερη ικανότητα για σχέσεις απ΄ότι το αρσενικό, διότι, όπως υποστήριξε ο Neumann, η σχέση του θηλυκού με τη μητέρα διαρκεί πολύ περισσότερο από ό,τι του αρσενικού, το οποίο επειδή πρέπει να αναπτύξει διαφορετική σeξουαλική ταυτότητα, αποσύρεται συντομότερα από τη μητρική σχέση. Στη δυναμική του ζευγαριού, η αντίδραση του αρσενικού είναι συχνά ανεπαρκής, παιδαριώδης, αστεία… Η σιωπή στο ζευγάρι σκοτώνει, εξουδετερώνει τον άλλο, αρνείται την ίδια του την παρουσία και σιγά-σιγά τον σπρώχνει προς μια διάσταση ανυπαρξίας… Όταν μας υποβάλλουν σε τέτοια εχθρική σιωπή αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για τα πάντα: υπάρχουμε ακόμη; Στέλνουμε μηνύματα, προωθούμε ερωτήματα, αλλά όλα μας επιστρέφονται αναλλοίωτα μέσα στη σιωπή. Θύματα είναι εν γένει οι γυναίκες, γιατί αυτές έχουν μεγαλύτερη τάση προς τη σχέση. Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί ο αριθμός των γυναικών που αναζητούν ψυχοθεραπεία είναι σταθερά μεγαλύτερος από αυτό των ανδρών. Οι γυναίκες πασχίζουν να ξεφύγουν από την ακινησία της μη επικοινωνίας…Οι λέξεις είναι η πρώτη ύλη της ανθρώπινης επικοινωνίας και κάθε παθολογική αλλοίωση αυτής της δυναμικής καθηλώνει τους συνομιλητές μέσα σε ένα οδυνηρό κενό επαφής. Σε άλλα άτομα οι ψυχολογικές διαταραχές εκδηλώνονται με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, δηλαδή με ακατάσχετη φλυαρία που έχει ως αποτέλεσμα το ίδιο κενό επαφής και ουσίας. Η σιωπή όμως παραμένει το πιο ισχυρό και καταστροφικό όπλο, γιατί επιβάλλει μια καταδίκη χωρίς περιθώρια έφεσης, που δημιουργεί σ’ αυτόν που την υφίσταται ενοχές τόσο πιο βασανιστικές, όσο πιο ανεξήγητες και αβάσιμες είναι. Η σιωπή μας κάνει να νιώθουμε «τιμωρημένοι» χωρίς να ξέρουμε το γιατί. ..Η σιωπή μπορεί να είναι κυριολεκτικά, υπερβολικά «σκληρή», «ωμή», μπορεί να περιέχει ένα ισχυρό σαδιστικό στοιχείο, παρόλο που αυτός που τη χρησιμοποιεί εμφανίζεται σαν θύμα, αντιστρέφοντας τους ρόλους μέσω μιας εξόχως απορριπτικής και «παθητικής» επιλογής.
                                                            Ρένα Κομνηνού

Πηγή Εξωτερικές πηγές: ALDO CAROTENUTO – Amare tradire – Quasi un’ apologia del tradimento ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΤΑΜΟΣ 2004
Όσοι προσπαθούν να επαναφέρουν μια κατεστραμμένη δομή, απλά αγνοούν ή αρνούνται να δουν το λόγο και την αιτία που αυτή καταστράφηκε.
                                                                        ΑΛΚΗΡΕΥΣ
Μπορείς να αντιληφθείς την μεγάλη εικόνα, αρχίζοντας να συνδέεις πληροφορίες τις οποίες μέχρι πρότινος θεωρούσες εντελώς ασύνδετες;
                                                         ΑΛΚΗΡΕΥΣ
Τυχεροί όσοι μελετούν την ανθρωπότητα, μέσα από τη Συνειδητότητα και όχι από τη γνώση που τους μεταβιβάστηκε κάποια στιγμή του χρόνου.
                                                                     ΑΛΚΗΡΕΥΣ

Η ΜΟΝΑΞΙΑ

«Η μοναξιά φέρνει στον άνθρωπο δυστυχία γιατί δεν ξέρει πώς να καθίσει ήσυχα στο δωμάτιό του»
Pascal, Pensées (1670)

ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ












Όποιος στα πόδια έχει φτερά
ανοίγει στην ψυχή του δρόμο,
γεννιέται δεύτερη φορά
και καταργεί το χρόνο.

Ποτέ δε ρίζωσε άνθρωπος
πάνω σε ξένο χώμα,
ποιος την αντέχει τη σκλαβιά
και στο παιχνίδι ακόμα.

Αιχμάλωτοι και σκλάβοι,
με τι καρδιά να παίξεις,
ποτέ μου δεν αγάπησα 
αυτές τις άγριες λέξεις
κι ήταν η πέτρα '' μάνα ''
που ξέρει από πόνο κι από κλάμα.

Ο δρόμος είναι τ` όνειρο
κι ο φόβος σου είναι η γνώση,
αγκάλιασέ με να χαρείς
κι έχει βαθειά νυχτώσει.
                         
                     Φασουλάς Κώστας

Ο κόσμος γεννιέται και υπάρχει αυτή τη στιγμή.

-Τι είναι η Συνειδητότητα;
»Το πεδίο το οποίο δημιουργεί τον κόσμο αυτόματα.
-Τι σημαίνει αυτόματα;
»Αν οι καταστάσεις της ζωής σε πλησιάζουν χωρίς να τις έχεις επιλέξει, αυτό σημαίνει ότι έρχονται με έναν καθαρά παθητικό τρόπο. Αυτόματα.
-Για αυτό θέλω να προβλέπω και να γνωρίζω τι θα συμβεί στο μέλλον μου.
»Μα αυτό σημαίνει ότι το μέλλον σου είναι προδιαγεγραμμένο από κάποιον άλλον κι όχι από σένα.
-Κι αυτό είναι κίνητρο για να ασχολούμαι με τη Συνειδητότητα;
»Είναι η κατανόηση του περιεχομένου της.
-Ποιο είναι το περιεχόμενό της;
»Η ίδια σου η ζωή. Είναι εκεί προδιαγεγραμμένη κι εκεί μπορεί να ξαναγραφτεί από σένα τον ίδιο.
-Πώς λειτουργεί όλο αυτό;
»Την ώρα που εσύ προσπαθείς να μαντέψεις τι θα σου συμβεί, ο κόσμος σε υλοποιεί εν αγνοία σου, χωρίς τη δική σου συμμετοχή.
-Τι υλοποιεί δηλαδή;
»Υλοποιεί οτιδήποτε περιμένεις ή υποθέτεις ότι θα συμβεί.
-Δεν περιμένω κάτι να συμβεί. Προσπαθώ να μαντέψω.
»Περιμένεις αυτά που οραματίζεσαι, αυτά που ελπίζεις κι αυτά που φοβάσαι.
-Ποιος τα δημιούργησε όλα αυτά;
»Όλοι όσοι προηγήθηκαν από σένα στον κόσμο αυτό και τώρα εσύ κι όσοι ζουν σε αυτόν μαζί σου.
-Πώς τα δημιούργησαν;
»Με τη σκέψη τους, ως γνώση που αποδέχτηκαν για τον κόσμο συνολικά.
-Άρα στη Συνειδητότητα συμμετέχω κι εγώ;
»Φυσικά, ο καθένας συμμετέχει στην δημιουργία της.
-Πώς συμμετέχω;
»Με τη γνώση που έχεις για τη ζωή σου, τον κόσμο και τις σκέψεις που κάνεις για αυτόν.
-Ποιες σκέψεις;
»Όλες τις σκέψεις, κάθε λεπτό, καλές ή κακές.
-Είπες οράματα, ελπίδες και φόβοι;
»Ναι. Αυτά καταγράφονται μέσα της σαν μελλοντική πραγματικότητά σου.
-Γιατί σαν μελλοντική πραγματικότητά μου;
»Διότι τα βάζεις στη ζωή σου ως δικές της πιθανές λεπτομέρειες.
-Είπες πιθανές, άρα μπορεί και να μη συμβούν.
»Η πιθανότητα εξαρτάται από το βαθμό της δικής σου αποδοχής τους ως γεγονός.
-Δεν έχω μάθει να σκέπτομαι οράματα χωρίς ελπίδα και φόβο.
»Διότι αγνοείς αυτό που Είσαι
-Τι Είμαι;
»Είσαι η ψυχή και η συνείδηση που μέσα από την παρατήρηση υλοποιεί τη μοναδική στιγμή στην αισθητή πραγματικότητα του ‘τώρα’. Ο κόσμος γεννιέται και υπάρχει αυτή τη στιγμή.
-Μα αυτό που λες δε το κατανοώ. Κι αυτό με αποδιοργανώνει και με κάνει να φοβάμαι.
»Αυτό θα σου συμβαίνει όσο αφήνεις αυτή τη στιγμή αισθητής πραγματικότητας να υλοποιείται μόνη της, απουσία σου.
-Εννοείς ότι πρέπει να μάθω να δημιουργώ τη ζωή μου;
»Ο Λόγος που Υπάρχεις είναι αυτή η απόφασή σου.
-Δεν μου το έμαθε κανένας σαν κάτι ξεχωριστό.
»Για αυτό υπάρχεις. Για να το δημιουργήσεις ως έννοια και να το διδάξεις.
-Τι να διδάξω δηλαδή;
»Την ικανότητά σου να καταγράφεις νοητικά στη Συνειδητότητα αυτή την αποδοχή.
-Τι πρέπει να καταγράψω;
»Τις απόλυτα δικές σου σκέψεις, τα σχέδιά σου, τα οράματά σου για τη ζωή σου. Αυτός είναι ο κόσμος σου.
-Τι σημαίνει δικός μου κόσμος;
»Δικός σου κόσμος είναι η υλοποίηση των δικών σου σκέψεων για το μέλλον σου.
-Αυτό το μέλλον είναι που φοβάμαι.
»Το φοβάσαι διότι δεν το έχεις σχεδιάσει εσύ.
-Και ποιος το έχει σχεδιάσει, μπορείς να μου πεις;
»Όλοι, όσους έχεις αφήσει να δημιουργούν για σένα οράματα, ελπίδες και φόβους.
-Ναι αλλά γιατί φοβάμαι;
»Γιατί από όλο αυτό, άφησες και κυριαρχούν οι φόβοι τους.
-Οι φόβοι δεν είναι δικοί μου;
»Όχι. Εσύ Ζεις τη μοναδική στιγμή της αισθητής πραγματικότητας του ‘τώρα’.
-Κι οι φόβοι τι είναι;
»Στιγμές από το παρελθόν και υποθέσεις για το μέλλον.
-Τι πετυχαίνουν δίνοντάς μου φόβο;
»Εστιάζεις μονάχα στα δικά τους σχέδια και οράματα, αποφεύγοντας κάθε δικό σου.
-Ποιοί είναι αυτοί που το κάνουν;
»Υπάρχουν παντού γύρω σου.
-Μα όλοι αυτοί έχουν ως σχέδιο το δικό μου φόβο;
»Όλοι αυτοί δεν έχουν δικό τους σχέδιο. Έχουν όμως αποδεχθεί κάποιου άλλου ως φόβο και το πολεμούν. Έτσι αυτόματα το μοναδικό σχέδιο για τη ζωή τους, είναι αυτός ο φόβος και χωρίς να το συνειδητοποιούν τον υλοποιούν με τη δική σου βοήθεια.
-Και είναι δική μου αυτή η γνώση;
»Φυσικά και είναι. Αλλά η ελπίδα που αναζητάς σε αυτή, κρύβεται πίσω από το φόβο σου να υπάρξεις αυτόνομα και μοναδικά. Κι όσο συνεχίζεις να θεωρείς ότι πολεμώντας τον θα τον νικήσεις, απλά τον υπηρετείς.
-Μα όλοι γύρω μου μιλάνε για ένα δύσκολο και καταστροφικό μέλλον.
»Διότι αυτό σκέφτονται κι αυτό θεωρούν ότι θα συμβεί. Κανένας δεν μπορεί να σε καταστρέψει όμως αν δεν του έχεις παραχωρήσει εσύ νοητικά την άδεια να το κάνει. Και κανένας δεν απαιτείται να σε σώσει αν δεν έχεις πρώτα εσύ αποδεχθεί νοητικά την αδυναμία σου να ζεις αυτοδύναμα.
-Μα αφύπνιση σημαίνει αναγνώριση και αποδοχή του πιθανού κινδύνου.
»Όχι φυσικά. Μια ζωή ταυτισμένη με κάποιο πιθανό και αναμενόμενο κίνδυνο σε αναγκάζει να θεωρείς συνεχώς το μέλλον σου καταστροφικό.
-Κι είναι κακό αυτό;
»Αυτό που θεωρείς ως μέλλον σου, αυτό θα συμβεί. Όπως έμαθες να δημιουργείς ένα μέλλον γεμάτο φόβο, τώρα καλείσαι να αλλάξεις και να το γεμίσεις από την αρχή με οράματα.
-Τι σημαίνει αυτό;
»Αν πιστεύεις ότι σου λείπει, κάτι το οποίο είναι ικανό να σου δώσει αυτή τη δύναμη να υλοποιήσεις το δικό σου μέλλον, δημιούργησέ το.
-Μα πώς μπορώ να το δημιουργήσω;
»Με τον ίδιο τρόπο που δημιουργείς τους φόβους. Θεώρησε ότι θα συμβεί και εργάσου πάνω σε αυτό, όπως εργαζόσουν τόσο καιρό με τους φόβους σου. Όταν αποχωρήσεις από εδώ, ο κόσμος θα συνεχίσει να ζει και να δημιουργείται μέσα από αυτό που θα του καταγράψεις εσύ κι όλοι όσοι προλάβει να διδάξει η ζωή σου. Όσοι -για οποιοδήποτε λόγο- εστιάζουν την ανθρωπότητα στο φόβο, αρνούνται το μέλλον. Αν ο επόμενος διαχωρισμός των λαών αφορά εκείνους που συνέχισαν να πολεμούν το φόβο και σε εκείνους που πέρασαν από μέσα του δημιουργώντας τη ζωή τους, η ανθρωπότητα περιμένει την επιλογή σου.

https://alkireus.wordpress.com/%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1-blog/

μια σταγόνα
















......Το γνωρίζω ότι νιώθεις αμφιβολία. Διότι πάντα θα σου λείπει ένα κομμάτι γνώσης. Η ενέργεια που χρειάζεσαι για να συντηρήσεις όλες αυτές τις συνάψεις με τα σώματά σου είναι υπερβολική για τα μέτρα σου, κάτι που αδυνατείς να κατανοήσεις ως σώμα. Τόσο η αμφιβολία όσο και η εμπιστοσύνη, βασίζονται στη γνώση που έχεις. Σε αυτή την ελλιπή πληροφορία που ζητάς συνέχεια. Όσο πιο πολλά γνωρίζεις, τόσο περισσότερη εμπιστοσύνη νοιώθεις και το αντίθετο. Όμως καθώς αυξάνεις τη γνώση σου, διευρύνεις και τον κόσμο γύρω σου, ο οποίος σου ζητά ακόμη περισσότερη γνώση. Έτσι η γνώση ποτέ δεν σου αρκεί, διότι ποτέ δεν μπορεί να τα γνωρίζεις όλα, ούτε καν πολλά. Στην ουσία αυτό που θα γνωρίσεις σε όλη τη ζωή σου, είναι μια σταγόνα στον ωκεανό της συνολικής πληροφορίας που υπάρχει πέρα από σένα....
                                                                                               ΑΛΚΙΡΕΥΣ

αν δεν έχουμε μαγιά















....
Πες μου γιαγιά, πες μου γιαγιά
γιατί αν δεν έχουμε μαγιά
ό,τι κι αν κάνουμε γιαγιά
η ζύμη δε φουσκώνει
Και πες μου σε παρακαλώ
όταν το αλεύρι είναι καλό
πως αβγαταίνει το κιλό
και βγαίνουνε δυο τόνοι............

                             ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ

Δυο ψυχές

Έχω δυο ψυχές αγάπη μου
κλειδωμένες στο ντουλάπι μου
με τη μια μιλάω για θαύματα
η άλλη ζει μέσα στα τραύματα....
ΑΡΗΣ ΔΑΒΑΡΑΚΗΣ

«Η ασφάλεια, που η σκέψη έχει δημιουργήσει, δεν είναι καθόλου ασφάλεια. Αυτό είναι μια απόλυτη αλήθεια»

Ο Κρισναμούρτι, στη συγκέντρωση του Σάανεν το καλοκαίρι του 1975, αφιέρωσε μια από τις ομιλίες του σε αυτό που ονόμαζε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα:  -μπορεί να υπάρξει απόλυτη ελευθερία από τον ψυχολογικό φόβο;
«Αν πρόκειται κανείς να απελευθερωθεί από το φόβο» επεσήμανε, «πρέπει να απελευθερωθεί από το χρόνο. Αν δεν υπήρχε χρόνος, κανείς δε θα είχε φόβο. Αναρωτιέμαι αν το βλέπετε αυτό. Αν δεν υπήρχε αύριο, αν υπήρχε μόνο το τώρα, ο φόβος, σαν κίνηση της σκέψης, θα έπαιρνε τέλος.» Ο φόβος γεννιέται από την επιθυμία της ασφάλειας. «Αν υπάρχει απόλυτη ψυχολογική ασφάλεια, δεν υπάρχει φόβος», δεν μπορεί όμως ποτέ να υπάρξει ψυχολογική ασφάλεια «αν κανείς πάντοτε κάτι θέλει, επιθυμεί, αναζητά, προσπαθεί να γίνει».
«… η σκέψη προσπαθεί πάντοτε να βρει ένα μέρος όπου θα μπορεί να εγκατασταθεί, να εγκατασταθεί με την έννοια του να κρατηθεί. Αυτό που δημιουργεί η σκέψη -που είναι κατακερματισμένη- είναι πλήρης ανασφάλεια. Επομένως υπάρχει πλήρης ασφάλεια, όταν κανείς δεν είναι τίποτα – που σημαίνει να μην είναι κάτι που η σκέψη έχει δημιουργήσει. Το να είναι κανείς απολύτως τίποτα σημαίνει μια πλήρη αντίφαση με όλα όσα έχετε μάθει… Ξέρετε τι σημαίνει να είστε τίποτα; Καμιά φιλοδοξία -πράγμα που δε σημαίνει πως θα φυτοζωείτε- καμιά επιθετικότητα, καμιά αντίσταση, κανένας φραγμός που χτίζεται από το πλήγωμα… Η ασφάλεια, που η σκέψη έχει δημιουργήσει, δεν είναι καθόλου ασφάλεια. Αυτό είναι μια απόλυτη αλήθεια.»
 Μαίρης Λάτιενς «Η ζωή και ο θάνατος του Κρισναμούρτι» 

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ (καρναβάλι, Carne Valle = κρέας έχε γεια) Ο άσωτός µας εαυτός ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΙΑΤΗ

Στην κορύφωση του γλεντιού της αποκριάς, το συλλογικό µας  πρόσωπο πετάει τη µάσκα. Αύριο, στο λιµάνι της Πάτρας  θα του βάλουν φωτιά, να τον κάψουν. Κάθε χρόνο το πρόσωπό του αλλάζει. Τη µία φορά είναι ένας ανώνυµος κοιλαράς, την άλλη ο µοναχός  Εφραίµ, την τρίτη ο πρωθυπουργός. Όμως, κάθε φορά, στην κορύφωση της γιορτής, πυρπολούµε εκείνη την έκφανση του συλλογικού µας εαυτού που θα θέλαµε να ξορκίσουµε, τον βασιλιά Καρνάβαλο.  Πριν τον κάψουµε όμως - εµείς τον έχουµε φιλοτεχνήσει... 
Το 2004 ο βασιλιάς Καρνάβαλος του Καρναβαλιού της Πάτρας ήταν… δύο. Ο ένας ήταν δαφνοστεφανωµένος αθλητής ετοιµοπόλεµος για τους Ολυµπιακούς Αγώνες που βρίσκονταν προ των πυλών και ο άλλος ήταν ένας κλασικός χοντρός που καθόταν πάνω σε µια... µακαρονάδα!  Με µια υπέροχη αµφισηµία, αποτυπωνόταν ο διττός µας εαυτός. Αυτός που µας ήθελε προσηλωµένους στο εθνικό µας όνειρο (ακόµη και µε τεράστιο κόστος) µε έναν πρωτόγνωρο ορθολογισµό για τα απείθαρχα σταθµά µας και µια διονυσιακή και άταχτη όψη του Νεοέλληνα της υπερβολής που πληρώνει τον λογαριασµό στο τέλος. Στον Τύρναβο, το 2009, βασιλιάς Καρνάβαλος ήταν ο µοναχός Εφραίµ του Βατοπεδίου και συµπύκνωνε µια συλλογική απόπειρα αποδόµησης αλλά και µια προσπάθεια να ξορκίσουµε τον ίδιο µας τον κακό εαυτό, να επιφέρουµε µια ρωγµή στον καθρέφτη και να ξαναδούµε αλλιώς τις παθογένειες, τις ευθύνες και τις συµπεριφορές µας. 
Ο βασιλιάς Καρνάβαλος, το κάψιµό του και οι συµβολισµοί του µας ακολουθούν βήµα βήµα σε όλη την νεώτερη ιστορία και µια λαογραφική αναφορά είναι αναπόφευκτη. Τίποτε λοιπόν δεν είναι αυτό που φαίνεται. Και µπορεί αύριο µια σειρά από πόλεις και χωριά της Ελλάδας να κορυφώνουν τις καρναβαλικές τους εκδηλώσεις µε παρελάσεις, πάρτι και άλλα τελετουργικά – µε µια µικρή δόση εκβιαστικής διασκέδασης –, η αφετηρία των δρώµενων όµως χάνεται στους αιώνες. Όχι, βέβαια µόνον αυτό. Τα έθιµα µετασχηµατίστηκαν. Συµπεριέλαβαν νέα στοιχεία από κάθε εποχή. Κράτησαν όµως τον πυρήνα και το περιεχόµενό τους. Υπό µια έννοια, οι Αποκριές, ο βασιλιάςΚαρνάβαλος και το τελετουργικό του κάψιµο αύριο στον µόλο του Αγίου Νικολάου στο λιµάνι της Πάτρας (στο g-point όλων των καρναβαλιών) είναι η απόλυτη πράξη αποδόµησης των στερεοτύπων και η πιο πικρή µατιά στον συλλογικό µας βίο. Κάτι σαν τον Καραγκιόζη που λατρεύουµε να µισούµε – αν και είναι κατοχυρωµένος πια στους Τούρκους, ελέω UNESKO.
 

"Ο βασιλιάς Καρνάβαλος είναι η µεγάλη πόρτα για την άλλη πλευρά του εαυτού µας, εκείνη της µεταµφιεσµένης ταυτότητας. Καίµε τον Καρνάβαλο από ενοχές."Σταμάτης Κραουνάκης

Ο ΑΛΛΟΣ ΣΟΥ

"...Ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή. Αν είσαι βρεγμένος και φοβάσαι τη βροχή, έχεις άλλον. πρόσεξε τον άλλο σου. Ο άλλος σου λέει:Βρέχει; Βράχηκα; Κρύωσα. Ευχαρίστως ο άλλος σου θα σου δώσει ένα γερό κρυολόγημα. Κι αν του καπνίσει του άλλου σου πάει και πιο πέρα. Ας πούμε και για καμιά πνευμονία....Όλοι οι άνθρωποι, γιε μου, σε όλη τους τη ζωή τρέχουν πίσω από τον άλλο τους. Όλη τους τη ζωή την κουμαντάρει ο άλλος τους. ..Όσα και να σου πω, έχεις απόρροιες1, όχι απορίες, απόρροιες. Ο άλλος σου δε σε αφήνει να δεις τίποτε...Διώξε τον άλλο σου και θα πετύχεις τον προσωπικό σου παράδεισο...Τον άλλον μου εγώ τον πέταξα, δεν τον έχω πια. Κοίταξέ με...Μυρίζω ζωή...εκπέμπω ομορφιά...Λατρεύω και πιστεύω στο μεγαλείο της ζωής. ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΖΗΤΗΣΩ ΕΓΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΘΑ ΤΟ ΛΑΒΩ. ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΚΑ ΘΑ ΤΟ ΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ, ΕΙΜΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ, ΚΑΙ ΔΕ ΦΟΡΑΩ ΑΛΛΟΝ."
Π. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
1Απόρροιες είναι οι ψυχικές πόρτες-ζώνες ανοιχτές που εισχωρεί φόβος. Κι όταν αυτό συμβεί, οι δυνάμεις είναι ανίκανες να αντιμετωπίσουν το πεδίο του φόβου. Στο σημείο αυτό των απορροιών, έχει πειστεί η καθαρή συνείδηση-ψυχή ότι υπάρχει φόβος.

Ο ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ο κόσμος αυτός λοιπόν γύρω μας, ο τρισδιάστατος κόσμος που μάθαμε να αναγνωρίζουμε ως μοναδικό και πραγματικό, είναι απλά το σύνολο των σημάτων που λαμβάνουμε συνεχώς από το περιβάλλον μας και τα οποία μπορούν να αποκωδικοποιηθούν από τις αισθήσεις μας… Οτιδήποτε άλλο υπάρχει, είναι αόρατο, άδηλο και μη αισθητό… Όμως όλος αυτός ο κόσμος που αναγνωρίζουμε ως πραγματικό, εμφανίζεται μεν μέσα στις τρεις γνωστές και ορατές διαστάσεις, αλλά ξεκινά από το αόρατο μέρος του. Ένα μέρος του κόσμου αυτού, υπάρχει αόρατα, πέραν της 3ης διάστασης, δηλαδή στην 5η και 4η διάσταση, των οποίων η ουσία και των δύο μεν σχετίζεται με το "χρόνο", αλλά το μέτρο (σε αντιστοιχία του μήκους της 1ης, του πλάτους της 2ης και του ύψους της 3ης), σχετίζεται με τους όρους "προσδοκία" για την 5η και "διάρκεια" για την 4η αντίστοιχα... 

Με σιωπή

Ο σκοπός του παρατηρητή αυτός είναι…
Να παρατηρεί ο Εαυτός το σώμα του με τα Εγώ σε δράση… Συνεχώς Εδώ και Τώρα…
Τότε είμαστε ο Εαυτός μας…
Ψυχραιμία… 
Να παρατηρείτε όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες συνειδητά… έξω από το Εγώ σας…
Να παρατηρείτε το σώμα σας μέσα στον κόσμο που ζείτε και να διατηρείτε την εσωτερική σας γαλήνη…
Με σιωπή… εστιασμένοι στο Εδώ και Τώρα…
ΑΛΚΙΡΕΑΣ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ «ΕΙΣΡΕΕΙ» ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ, ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΓΙΑΣΕΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ…

Τι είναι η γνώση; Είναι πληροφορία; Είναι προνόμιο κάποιων; Προέρχεται μονάχα από μελέτη, εμπειρίες και βιώματα δικά μας; Βρίσκεται μονάχα καταγεγραμμένη σε βιβλία ή στο κεφάλι κάποιων σοφών ή είναι ελεύθερα προσπελάσιμη προς όλους όσους καταφέρουν να περάσουν το όριο της αορατότητάς της;… 
Η γνώση, με την ευρύτερη έννοια, μοιάζει να είναι ενεργειακά διαχειριζόμενη πληροφορία η οποία βρίσκεται έξω από το οριοθετημένο περιβάλλον του εγκεφάλου μας. Αν είναι έτσι όμως τότε, σε μας μένει να αντιληφθούμε τι σημαίνει στα αλήθεια ενεργειακά διαχειριζόμενη πληροφορία και που είναι αυτό το «έξω»… Αν δηλαδή δεν μπορούμε να την περιορίσουμε μέσα σε κάποιο βιβλίο ή σε κάποιο όργανο του σώματός μας και αντιληφθούμε ότι δεν υπάρχει μέσα στον «κλειστό» χώρο που εμείς αντιλαμβανόμαστε σαν υλικό αισθητό κόσμο, τότε ολόκληρη η πληροφορία που εμείς θεωρούμε σαν γνώση, υπάρχει ελεύθερη μέσα στο άδηλο και αόρατο μέρος του κόσμου που σε μας παραμένει πεισματικά άγνωστο… 
Τα άδηλο και αόρατο όμως τμήμα του κόσμου μας, δεν είναι άγνωστο για όλους μας… Κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι άγνωστο σε κανέναν μας, μιας και όλοι έχουμε πρόσβαση σε ένα κομμάτι από αυτό μέσω της μνήμης μας… Το άγνωστο αυτό άδηλο και αόρατο μέρος του κόσμου μας, δεν είναι προσβάσιμο μονάχα σε κάποιους, αλλά σε όλους… Αποτελεί ένα κοινά «μοιρασμένο» σε όλους μας χώρο, μέσα στον οποίο υπάρχουν «χύμα» όλα όσα ήδη γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζουμε ή μπορούμε να γνωρίσουμε ακόμη… εμείς, ή όποιος πέρασε από τούτο τον κόσμο και όχι μόνο…
Στο χώρο αυτό δεν υπάρχει η φράση «εγώ ξέρω» ή «η γνώση είναι δύναμη» ούτε υπάρχει κρυφή και ατομική σκέψη για οτιδήποτε…
Στο χώρο αυτό όπου είναι αποθηκευμένη η συμπαντική γνώση, δεν υπάρχουν κρυμμένα μυστικά ούτε απαγορευμένες πληροφορίες μονάχα για μυημένους…
Στο χώρο αυτό υπάρχει ολόκληρη η συμπαντική πληροφορία της δημιουργίας η οποία όμως είναι αδύνατον να επεξεργαστεί από τον ανθρώπινο εγκέφαλο, ο οποίος είναι το πλέον ακατάλληλο όργανο στο σύμπαν για να τη διαχειριστεί… 

Στην πραγματικότητα ο εγκέφαλος δεν είναι προορισμένος να διαχειρίζεται γνώση αλλά μονάχα συγκεκριμένο εύρος πληροφορίας… και αυτή μόνον μέσω της μνήμης του. Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από τη διαχείριση γνώσης… Ο εγκέφαλος είναι κατασκευασμένος έτσι ώστε να παράγει σκέψη… Σκέψη η οποία είναι απλά η συσχέτιση πληροφοριών που βιώσαμε ως εμπειρίες κατά το παρελθόν μας. Ακόμα και η μελέτη συγκαταλέγεται σε αυτή όπως και τα υποθετικά σενάρια για το μέλλον μας τα οποία επίσης βασίζονται σε συγκεκριμένες εμπειρίες του παρελθόντος μας… Η «γνώση» όμως στην ουσία της, δεν έχει καμιά σχέση με τις δικές μας εμπειρίες… Οι δικές μας εμπειρίες, περιέχουν μόλυνση από τον ενεργειακό θόρυβο των πεποιθήσεών μας, ο οποίος παράγεται από την αντίληψή μας για τον αισθητό κόσμο που ζούμε..
Η πραγματική γνώση αρχίζει να «εισρέει» στην ύπαρξή μας, όταν έχει καταλαγιάσει η λειτουργία της σκέψης και του εγκεφάλου… Στην πραγματικότητα δεν «εισρέει» αλλά υπάρχει… Πάντα υπήρχε και θα υπάρχει σε όλους… Μόνο που αυτό, είναι από δύσκολο έως ακατόρθωτο να το αντιληφθούν όλοι… 
Πως λοιπόν και πότε μπορούμε να πούμε ότι κατέχουμε γνώση; Πόσο σημαντική είναι για μας και πως μπορούμε τελικά να τα καταφέρουμε να την προσεγγίσουμε; Οι άνθρωποι πάντα την αναζητούν διότι από τον πρώτο κιόλας καιρό της εμφάνισής τους σε τούτο τον κόσμο την θεώρησαν περισσότερο σημαντική από την ύπαρξή τους… Κι όσο λιγότερα αντιλαμβάνονται γι αυτή, τόσο περισσότερο χρόνο από τη ζωή τους δαπανούν για χάρη της… Η αντίληψη ότι ο εγκέφαλός μας αδυνατεί να την προσεγγίσει στο ελάχιστο, μας ωθεί συνεχώς να δημιουργήσουμε άλλα μέσα «εξωτερικά» μέσω της τεχνολογίας ώστε να μπορέσουμε να διαχειριστούμε όσο το δυνατόν περισσότερη από αυτή… 
Όμως ο σύγχρονος πολιτισμός κινείται σε μια εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που υπάρχει… διότι το πραγματικά σημαντικό τμήμα της γνώσης που είναι απαραίτητο για να πλησιάσουμε την πηγή της, είναι κύρια η γνώση του Εαυτού μας… Το κύριο… 
Η ολοκληρωτική αντίληψη του διαχωρισμού του υλικού σώματος της μορφής, από το εσώτερο ενεργειακό μας, κύριο σώμα, είναι το βήμα που θα ανοίξει τις πύλες προς αυτό που αναζητούμε αιώνες τώρα χωρίς επιτυχία… Η σιγή του νου και της σκέψης μας, -το αντίθετο δηλαδή από ότι έχει περισσότερο επενδύσει ο σύγχρονος άνθρωπος- δημιουργεί μια νέα αντιληπτικότητα σχετικά με την κατανόηση της «γνώσης»… 
Αυτή η σιγή όμως, οδηγεί στην αποτελεσματική παρατήρηση του κόσμου μας κι αυτή η παρατήρηση αρχίζει σιγά-σιγά να συνθέτει μέσα μας,  με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο, τη «γνώση» που δεν χάσαμε ποτέ…
ΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΑΠΟ: http://aplesshmeiwseis.blogspot.gr/

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ

Η δική μας δράση έγκειται στην παρατήρηση αλλά και σε δική μας παράλληλη δημιουργία...

Η γνώση δημιουργεί εμπειρία…
Η εμπειρία δημιουργεί σκέψεις…
Η σκέψεις δημιουργούν τον κόσμο μας…

Αυτό που από εσένα δημιουργείται εικονικά, το παρατηρείς…
Αυτό που παρατηρείς συνειδητά, προηγουμένως το έχεις γνωρίσει υποσυνείδητα…
http://aplesshmeiwseis.blogspot.gr/



οι άνθρωποι..εκπαιδεύονται στο να έχουν ανάγκη να αγαπιούνται…

-Η πληροφορία πάνω στην πληροφορία είναι η συνείδηση. Το σύνολο των καταγεγραμμένων συνειδήσεων είναι η Συνειδητότητα. Άρα, κάποιες συνειδήσεις θα κάνουν αυτή την αλλαγή, όπως κάποτε οι ηγέτες -αυτοί που ξέρουν πως να διαχειριστούν την ενέργεια, με την όποια μορφή της- ήξεραν πως να οραματίζονται και να κινούν τα νήματα αυτού του κόσμου για πολλές χιλιάδες χρόνια μετά από τον οραματισμό. Αν κάνω λάθος, να μου το επισημάνεις, γιατί έτσι κάπως το έχω αντιληφθεί.
Αυτό όμως που αντιλαμβάνομαι είναι ότι δαπανούμε ενέργεια άσκοπα, την ίδια μας δηλαδή την πηγαία από την ψυχή μας και αυτοί που το γνωρίζουν αυτό καλύτερα, μας αφήνουν, γιατί έτσι διατηρούν τη συνειδητότητα στη δόνηση που αυτοί επιθυμούν. Σωστά; 
Μπορώ να συντηρηθώ με ελάχιστη τροφή; Μάλλον ναι. Γιατί δεν το καταφέρνω; Ευχαριστώ.
-Έτσι είναι…
Ο μεγαλύτερος έλεγχος της ενέργειας σήμερα στις μάζες, γίνεται μέσω του ελέγχου της «αγάπης» και της διαχείρισης του συναισθήματός τους… 
Η διαστρεβλωμένη σημερινή διαδικασία ελαττώνει την εκούσια ενέργεια διατήρησης του κάθε ένα…
Έτσι οι άνθρωποι αντί να μαθαίνουν τον τρόπο να αγαπούν, εκπαιδεύονται στο να έχουν ανάγκη να αγαπιούνται… κάτι το οποίο τους αποδυναμώνει και τους στερεί την πρόσβαση στην συμπαντική ενέργεια…

Η αντίστροφη αυτή διαδικασία, καταστρέφει το αρχείο της ακεραιότητας, δημιουργεί ταπείνωση και εξευτελισμό και αυξάνει τις ενεργειακές της απαιτήσεις μέσω των «άλλων»…
Αυτοί οι «άλλοι» όμως, έχουν τις ίδιες αυξημένες ενεργειακές ανάγκες, οι οποίες πλέον μαζικά στρέφονται σε εξωτερικές πηγές όπως η θερμότητα και οι τροφές…

Έτσι ο πρώτος λόγος που γίνεται αποδεκτός ένας ηγέτης, είναι η διαχείριση και διάθεση της ενέργειας κάθε μορφής προς τη μάζα… Ώστε αυτή να διατηρηθεί και να δημιουργήσει…
-Έκανα ένα "πείραμα".
Μια γαρδένια σε μια γλάστρα που έχω αρρώστησε. Μάλιστα μου είπαν να την πετάξω, για να μην κολλήσει και τα υπόλοιπα λουλούδια μου. Όμως, είχα τέτοια αγάπη για το λουλούδι αυτό, που ήταν το πρώτο που μου χάρισαν στο σπίτι που μένω, που δεν ήθελα απλά να το "πετάξω", ούτε να του ρίξω φάρμακα. Έτσι, κάθε πρωί του μιλούσα και το κοιτούσα, προσπαθώντας να του μεταδώσω όση περισσότερη "αγάπη" από αυτή που ένιωθα. 
Τελικά η γαρδένια μου σώθηκε και άνθισε μέσα στο Μάιο! Τα μολυσμένα μπουμπούκια έπεσαν, καθάρισα τα φύλλα της και τώρα κάθε μέρα χαίρομαι που μπόρεσα να κάνω κάτι τέτοιο σε έναν ζωντανό οργανισμό!
Με λίγα λόγια, όταν βιώνουμε μέσα μας την αγαπητική κατάσταση, τότε μπορούμε να αντλούμε ενέργεια απευθείας από την Πηγή και να μην έχουμε "ανάγκη" τη θερμότητα ή την τροφή, δηλαδή τη σημερινή μορφή ενέργειας που είναι το ΧΡΗΜΑ.... 
-Η γαρδένια, δεν έχει πεποιθήσεις για να αντισταθεί στην ενέργεια της αγάπης… Ούτε έχεις να λάβες κάτι από αυτήν πλην της παρουσίας της…
Ο ηγέτης της εποχής που έρχεται δηλαδή, οφείλει να μεριμνήσει ώστε η ανθρώπινη μάζα να εκπαιδευτεί στη διαχείριση πρώτα των πεποιθήσεών της και ύστερα της ενέργειας της αγάπης… χωρίς να λησμονεί τις πρόσθετες ανάγκες που θα απαιτούνται για τη διατήρηση και τη δημιουργία του κόσμου του…
http://estiakoscyclos.blogspot.gr/

Οι «μοιραίες» καταστάσεις

Οι «μοιραίες» καταστάσεις λοιπόν, είναι οι καταστάσεις εκείνες, τις οποίες Εμείς οι ίδιοι καλούμε στη ζωή μας, ώστε να πάρει μορφή ο νέος αναδυόμενος Εαυτός Μας, με περισσότερη Ακεραιότητα, Πίστη, Μοναδικότητα, Δυαδικότητα και Ισορροπία… Αν δεν είμαστε έτοιμοι να περάσουμε μέσα από τη «μεγάλη πύλη», τότε όλο αυτό θα μας φανεί σαν μια απέραντης έντασης δυσκολία η οποία θα μας γεμίσει θλίψη και αρνητικότητα… Αν όμως ο Εαυτός μας έχει ωριμάσει έτσι ώστε να μπορεί να συνθέσει τα Εγώ του σώματος σε μια μονάδα, τότε η κατάσταση αυτή θα περάσει σαν μια λυτρωτική στιγμή η οποία θα μας χαρίσει την απέραντη γαλήνη και ευτυχία…
Από την άλλη, δεν θα υπήρχε Αναγέννηση αν δεν υπήρχε ο μεσαίωνας… Είναι η φύση του κόσμου μια συχνότητα που απλά όταν είναι σε πτώση, αντί να ησυχάζουμε, σκίζουμε ο ένας τις σάρκες του άλλου…
Δεν υπάρχει αρμονία χωρίς δύναμη και παύση… Δεν είναι τυχαίο ότι η Αρμονία είναι παιδί του Άρη και της Αφροδίτης… 
Τα χαρίσματά μας είναι τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία μας… Εκεί που είμαστε πολύ καλοί και πολύ κακοί… Η αντιστροφή είναι εύκολη… Χρειάζεται απλά να το δεις και να το αποδεχθείς…

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΑΖΑ



...Οι άνθρωποι της εξουσίας της ανθρωπότητας, αποφάσισαν να εξουσιάσουν τον κόσμο, όταν συνειδητοποίησαν την αδυναμία της μάζας… Της ανθρώπινης μάζας…
Η ανθρώπινη μάζα όταν είναι συναθροισμένη, αποκτά μια συγκεκριμένη συμπεριφορά η οποία δεν υπόκειται στους νόμους του «ενός»… αλλά κυριαρχείται από τον λόγο του «ενός»…
Όταν μια ομάδα ανθρώπων δηλαδή συναθροισθεί, αποκτά μια συνισταμένη συνείδηση, η οποία είναι χαοτική…
Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι «παρόντες» στο «τώρα» αλλά αντιδρούν αυτόματα… Δηλαδή σχηματίζουν ένα ενιαίο σώμα, το οποίο υλοποιείται αυτόματα από τη Συνειδητότητα, δηλαδή κατ ευθείαν από την 5η διάσταση…
Αν κάποιος λοιπόν, δημιουργήσει την οργάνωση και τις προϋποθέσεις ενός σχεδίου βαθέως πεδίου, δηλαδή με ένα χρονικό ορίζοντα πάνω από 250 χρόνια, και συνασπίσεις τη μάζα σε συγκεκριμένες ομάδες – φορείς, τότε γίνεσαι εσύ ο «ένας» ο οποίος την εξουσιάζεις…
Ολόκληρη η ανθρωπότητα μετατρέπεται σε ένα ενιαίο σώμα του οποίου ο νους είσαι «εσύ»… 
Δημιουργείς πυρήνες οι οποίοι έχουν δεχθεί να αντιγράψουν τη συνείδησή σου στη δική τους και να την αναπαράγουν στους υπόλοιπους… Με πυρήνα το «δάσκαλο», η γνώση μεταδίδεται ενιαία σε ομόκεντρους κύκλους όπως οι κύκλοι του βότσαλου στην επιφάνεια μιας λίμνης…
Το μόνο που χρειάζεσαι στο τέλος είναι μια «κρίση»… Μια κατάσταση η οποία θα φέρει τη μάζα αυτή σε απόγνωση… Απο-γνωση… Όπως λέμε απο-φόρτιση… Αυτόματη απόρριψη όλης της πληροφορίας την οποία περιέχει…
http://estiakoscyclos.blogspot.gr/

Α.Α.

«Δεν υπάρχει αισθητός κόσμος χωρίς αλληλεπίδραση με κάποιον και δεν υπάρχει αντίληψη του Εαυτού χωρίς τη μοναξιά της μοναδικότητάς μας»

Η συμπεριφορά μας και η συνείδησή μας, δημιουργεί συνεχώς πύκνωση στον αισθητό κόσμο… Μια πύκνωση που την αλληλεπίδραση την μετατρέπει σε εσωτερικό πόνο… 
Η μοναξιά μας και η απουσία μας από τα πάντα, αναδεικνύει συνεχώς την αντίληψη του εσωτερικού μας Εαυτού..

Όσο χάνουμε το ένα, γιγαντώνεται το άλλο… Η οποιαδήποτε όμως ισορροπία μεταξύ τους, είναι αυτό που ονομάζουμε «ζωή»…
Α.Α.

Εύγε μάζα!

1. Μέσα στη ζωή
Οι περισσότεροι έχουν ακούσει ή διαβάσει για τουλάχιστον μία φορά, τη φράση «ο εικονικός κόσμος», όμως πόσοι έχουν καθίσει να αισθανθούν βαθιά, το νόημα αυτής της φράσης; Το λέω αυτό διότι είναι αδύνατον να προχωρήσει κάποιος στην πνευματική αναζήτηση, αν αφήσει πίσω του τέτοια θέματα χωρίς να τα κατανοεί, διότι τότε απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του… Μερικοί θεωρούν ότι το να δαπανήσουν κάποιο χρόνο από τη ζωή τους κάθε μέρα σε διαλογισμό, θα τους βοηθήσει στην πνευματική οδό της αναζήτησης… Η απάντησή μου όμως είναι «όχι»… Ο διαλογισμός, σε «βγάζει» απλά από αυτόν τον κόσμο, χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα σου δώσει πληροφορίες για τον τρόπο που θα πρέπει να τον αντιμετωπίσεις στην καθημερινότητά σου…
2. Διαλογισμός και παρατήρηση
Δεν χρησιμοποιούμε το διαλογισμό σαν μέσο αντίληψης της καθημερινότητάς μας… παρά μόνο ελάχιστα όταν θέλουμε να αντιληφθούμε τις πληροφορίες για την «εικονικότητά» του… Δηλαδή στην αρχή, όταν ζητάμε βασικές απαντήσεις… Όταν τις απαντήσεις αυτές τις λαμβάνεις από ένα κείμενο, τότε δεν περιμένεις να φτάσεις σε κατάσταση διαλογισμού τέτοια ώστε να το επιβεβαιώσεις κι εσύ, αλλά περνάς στην πράξη… Ποια πράξη; Στην «παρατήρηση»… Η συνειδητή παρατήρηση του κόσμου γύρω έχει πολλαπλάσια δύναμη από τον διαλογισμό, στην αντίληψή του ίδιου του κόσμου αλλά και του Εαυτού μας μέσα του… Προσέξτε… Ο διαλογισμός σε βοηθάει να πάρεις απαντήσεις οι οποίες «έρχονται» από το αόρατο… ενώ η παρατήρηση να «δεις» το παρόν εικονικό… Πόσοι από σας παρατηρείτε τον κόσμο; Πόσοι δοκιμάζετε τον εαυτό σας να «δει» την εικονικότητά του…
Πόσοι διερωτάστε ποια είναι η εικονικότητα ενός σύννεφου, μιας γάτας που περπατά στην άκρη το πεζοδρόμιο, ενός ποτηριού με δροσερό νερό σε ένα τραπέζι, της επίδρασης της ζέστης στο σώμα σας… απλές σκηνές της καθημερινότητάς σας… Δεν δέχομαι το «δεν έχω χρόνο»… Αν δεν υπάρχει χρόνος για παρατήρηση τότε τι νόημα έχει η αναζήτηση; Μερικοί θεωρούν το άγνωστο, σαν κάτι που μπορεί να το αντιληφθεί κάποιος με λόγια ή μόνο με μελέτη ή ακόμη και διαλογισμό… Γνωρίζω ανθρώπους που υποκρίνονται τους ήρεμους ώρες ολόκληρες σε στάση λωτού, χωρίς να μπορούν να παρατηρήσουν ούτε λεπτό τον Εαυτό τους… Να του κάνουν απλές ερωτήσεις…
-Που είμαι τώρα;

-Τι βλέπω γύρω μου;
-Τι αισθάνομαι;
-Γνωρίζω τις αισθήσεις μου;
-Μπορώ να αντιληφθώ ότι είμαι μέσα σε μια μπουρμπουλήθρα από ύλη και κοιτάζω κάτι που δεν υπάρχει πραγματικά;
-Πως μπήκα μέσα στο σώμα μου; Στο σκάφανδρό μου από δέρμα και κόκαλα;
-Ποιος σκέφτεται και συναισθάνεται;
-Αν συναίσθημα είναι το σήμα που δίνουν οι σκέψεις μου στο σώμα μου, ποιος κλαίει, ποιος θυμώνει, ποιος χαίρεται και ποιος γελάει;

3. Παρατηρώντας το παρόν
Οι ερωτήσεις αυτές θα σε φτάσουν να κάνεις την τελευταία ερώτηση…
-Ποιος βιώνει την «κρίση»;…
-Το σώμα μου βιώνει κρίση…
-Πως τη βιώνει;
-Μέσα από σκέψεις…
-Ποιος τις δημιουργεί τις σκέψεις;
-Το εγώ τις δημιουργεί που φοβάται μην πεθάνει…
-Τι είναι ο φόβος;
-Συναίσθημα…
-Πως δημιουργείται;
-Οι σκέψεις μου δίνουν σήμα στο σώμα μου…
Κι ο κύκλος έκλεισε… Το σώμα μου βιώνει την κρίση… κι εγώ θα έπρεπε να την έχω παρατηρήσει να πλησιάζει εδώ και μια δεκαετία… Τότε υπήρχε κρίση, σήμερα υπάρχει κάθαρση κι ας πιέζει συναισθηματικά κάποιους αυτή η παραδοχή… Όμως δεν έχω μάθει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, διότι είμαι απορροφημένος από τις σκέψεις μου… -Τι σκέψεις κάνεις; 

-Σκέφτομαι το παρελθόν μου και κάνω πλάνα για το μέλλον μου…
Μα η παρατήρηση που σου λέω να εφαρμόσεις, αφορά το «τώρα» μονάχα… Πόσοι γνωρίζουν ότι ο άνθρωπος ζει μονάχα στο χώρο που λέγεται «τώρα»; Το «μετά» δεν έχει έρθει ακόμη και το «πριν» μόλις πέρασε…

Είναι και τα δύο αόρατα σε μας και το μόνο που μπορούμε να επηρεάσουμε είναι μονάχα το «μετά», δηλαδή το μέλλον μας… Πόσοι γνωρίζουμε ότι το μέλλον μας έρχεται από «μέσα» μας; ...Σκεφτείτε τώρα και παρατηρήστε τον εαυτό σας… το σώμα σας… Μπορείτε να παρατηρήσετε πως πηγάζει από μέσα σας όλος ο κόσμος που βλέπετε; Δεν σας κάνει εντύπωση όλο αυτό; Πως είναι δυνατόν να μην καθίσετε να το παρατηρήσετε να υλοποιείται γύρω σας; Κάντε το τώρα… Ρωτήστε «ποιος είναι αυτός που βλέπω δίπλα μου»; Την ώρα που το ρωτάτε, στροβιλίζεστε μαζί του στον χώρο που και στους δύο σας παραμένει αόρατος και το μόνο που αντιλαμβάνεστε είναι τα αγγίγματα του ενός στον άλλον, στα σημεία που «πονάτε»… Οι πεποιθήσεις σας είναι ενεργές και κάνουν αισθητή την παρουσία τους… Οι πεποιθήσεις σας πηγάζουν από αυτό που λέτε ψυχή σας… Δεν πρέπει να το παρατηρήσετε όλο αυτό; 
4. Παρατηρώ σημαίνει «μου κάνω ερωτήσεις»
Κάντε όσες ερωτήσεις θέλετε… Σε σας… Οι ερωτήσεις που κάνετε σας βοηθούν να παρατηρείτε… Αγγίξτε το σώμα σας και μιλήστε του… Αν δεν μπορείτε να κάνετε αυτή την απλή άσκηση, να διαχωρίσετε αυτόν που κάνει τις ερωτήσεις από αυτόν που απαντάει, είναι αδύνατον να αντιληφθείτε τι συμβαίνει στο αόρατο… Δεν σας ενδιαφέρει το αόρατο αν δεν έχετε εναρμονίσει τη ζωή σας πρώτα στο ορατό… στο εικονικό… Ξαναρωτάω… -Ποιος βιώνει την κρίση;
-Το σώμα σας…
-Ποιος φοβάται;
-Το σώμα σας…
-Ποιος είναι φτωχός;
-Το σώμα σας…
-Γιατί το κάνει;
-Διότι έχει ανάγκες, σε τρόφιμα, ενέργεια, χρήμα, ρούχα, σχολεία, εργασία, αυτοκίνητο, εξοχικό, ταξίδια…

Υπάρχουν όμως κάποιοι ανάμεσά μας, που εδώ και μερικά χρόνια, το μόνο που έκαναν στον ελεύθερο χρόνο τους ήταν να παρατηρούν τον κόσμο και να κάνουν ερωτήσεις για αυτόν… Χωρίς δάσκαλο δίπλα τους… Δεν βιώνουν κρίση διότι παρατήρησαν ότι όλες οι ανάγκες, ήταν μονάχα της μπουρμπουλήθρας που είχαν για σκάφανδρο… Αυτή ήθελε πλούτη, δόξα και μεγαλεία… Αυτή η μπουρμπουλήθρα από σάρκα και κόκαλα… Σέβομαι το σώμα μου αλλά δοξάζω τον Εαυτό μου… και για αυτό μπορείτε να με πείτε φιλόδοξο… Αναγνωρίζω τις σημαντικές ανάγκες του σώματός μου και τις ικανοποιώ όλες… και για αυτό μπορείτε να με πείτε πλούσιο… ή απλά αυτάρκη…
5. Η παρατήρηση των φόβων μου
Αναγνωρίζω ότι ένα μέρος του κόσμου γύρω μου, δημιουργείται από μέσα μου… Αναγνωρίζω ότι το άλλο μέρος του ίδιου κόσμου, δημιουργείται από τη δική μου αλληλεπίδραση με όλους τους άλλους που υπάρχουν γύρω μου…
Άρα, ένα μέρος του φόβου μου παράγεται από μένα τον ίδιο… κι εγώ με τη σειρά μου, παράγω ένα μέρος του φόβου των άλλων… Λέω και τις δύο φορές Εγώ, διότι αναγνωρίζω ότι μόνο εγώ μπορώ να το αποδεχθώ αυτό και μονάχα εγώ να το ακυρώσω και στις δύο περιπτώσεις… Μονάχα εγώ μπορώ να αποδεχθώ ασυνείδητα τους δικούς μου φόβους και μονάχα εγώ συνειδητά να τους ακυρώνω… Μονάχα εγώ μπορώ να συμμετέχω το ίδιο ασυνείδητα στη δημιουργία των φόβων των άλλων γύρω μου και μονάχα εγώ μπορώ μόνο συνειδητά να το ακυρώνω…

Αποδέχομαι και ακυρώνω τους φόβους μου δεν σημαίνει ότι είμαι ήρωας…  Σημαίνει ότι αντέχω να στέκομαι να παρατηρώ τα σώματα των άλλων που έχουν κυριεύσει το πνεύμα τους… Σημαίνει ότι αντέχω να αλληλεπιδρώ μαζί τους χωρίς να αποδέχομαι τη μιζέρια των σωμάτων τους… Τι είμαι; Γκουρού;
Όχι ζω στο «τώρα» και αρνούμαι να δεχθώ αυτό που το σώμα μου με πιέζει να βιώσω… Πόνο και κρίση… Αρνούμαι… Μα πως μπορείς και το λες αυτό σε ένα κόσμο που καταρρέει;
Δεν βλέπω κανένα κόσμο να καταρρέει… Γνωρίζω πως κάποια στιγμή, η μιζέρια των σωμάτων των ανθρώπων, είναι ικανή να κατορθώσει να διαβρώσει ακόμη και τον κόσμο των παιδιών και των ζώων ώστε να τα κάνει να βλέπουν κρίση κι εκείνα… για αυτό συνεχίζω να τους χαμογελώ σε κάθε ευκαιρία…

6. Η κρίσιμη μάζα
Για μερικούς ο νους τους δεν είναι εστιασμένος στην κρίση… Είναι  στην κρίσιμη μάζα… Μια μικρή μάζα της ανθρωπότητας, η οποία να κατορθώσει να κάνει αποτελεσματικά, αυτό που πασχίζει χρόνια… Να παρατηρήσει… Έχετε ίσως ακούσει για αυτή την «κρίσιμη μάζα» και στο παρελθόν…
Είναι το ελάχιστο ποσό συνειδήσεων οι οποίες θα πρέπει να καταγραφούν ταυτόχρονα στη συνειδητότητα με ένα ελάχιστο αριθμό επαναλήψεων, ώστε να αρχίσει να καταγράφεται η πληροφορία για όλους… Να υπάρχει σαν «σπόρος» προς ανάπτυξη…  Διότι η μάζα αυτή των ανθρώπων το μόνο που οφείλει να κάνει είναι να παρατηρεί…
Όχι να παρατηρεί και να σχολιάζει με τους γύρω της, αλλά να παρατηρεί και να ρωτάει τον Εαυτό της… 
Αντίθετα με το αόρατο μέρος του κόσμου, ο εικονικός και ορατός είναι εύκολο να τον αντιληφθείς διότι τον αισθάνεσαι, τον βλέπεις, τον ακουμπάς… Είναι γύρω σου και μπορείς να τον μετρήσεις και να αντιληφθείς τους φυσικούς νόμους που τον διέπουν… Είναι εκεί μπροστά σου και περιμένει να αποκαλύψεις τα μυστικά του… Είναι η μοναδική είσοδος για να κατανοήσεις τα υπόλοιπα… Κι αυτό, αυτή η μικρή μάζα ανθρώπων το έχει κατανοήσει από καιρό… το έχει εντάξει στην καθημερινότητά της… Έχει σταματήσει να ασχολείται με άλλες πρακτικές όπως διαλογισμό και προσπαθεί αν αποκρυσταλλώσει μέσα βαθιά στο είναι της, την ουσία του εικονικού κόσμου και πως αλληλεπιδρά μαζί του.
7. Η αύξηση της εικονικότητας
Αυτός που εκπαιδεύεται να παρατηρεί, θα αντιληφθεί πρώτος, τη διαφορά στην αλλαγή της συνειδητότητας…
Η κρίση ξεκίνησε με μια διαφορά στην ροή της πληροφορίας μέσα στη συνειδητότητα που δεν την είδε σχεδόν κανένας… Πως έγινε αυτό; Άρχισε να αυξάνεται το «εικονικό» των πραγμάτων γύρω μας…
Δημιουργήθηκε εικονική ανάγκη μέσω της μόδας και του τρόπου ζωής, εικονική παροχή ενέργειας μέσω του δανεισμού, εικονική αποταμίευση μέσω της κατάργησης του χρυσού, εικονική στέγαση και ιδιοκτησία μέσω της υποθήκευσης, εικονική παραγωγή τροφίμων μέσω των μεταλλάξεων, εικονική εργασία μέσω της μηδενικής τοπικής παραγωγής, εικονική κοινωνία μέσω των δικτύων, εικονικός φόβος μέσω της συνεχούς τρομοκρατίας και εικονική διακυβέρνηση μέσω των «μη κυβερνητικών οργανώσεων»…Τι υπάρχει γύρω σου που θεωρείς πραγματικό και ικανό να σε φοβίσει; Ένα και μόνο… Η ξαφνική συνειδητοποίηση όλου του παραπάνω εικονικού περιβάλλοντος στο οποίο αφέθηκες…

Ποιος αφέθηκε; Πάλι τα ίδια με το σώμα αρχίσαμε; Φυσικά διότι όλο αυτό που μόλις διάβασες, είσαι έτοιμος να το εξαργυρώσεις με την εικονική εξασφάλιση που σε πλησιάζει… Διότι όλο αυτό το εικονικό πανηγύρι που σε ξεμυάλισε για μια δεκαετία, ξαφνικά τραβήχτηκε σαν χαλί κάτω από τα πόδια σου, ώστε να μεταφερθείς ξαφνικά στον «πραγματικό κόσμο» των υποχρεώσεων… Κι όλα αυτά που είχες και που μόλις τώρα αναγνώρισες σαν εικονικά, είσαι έτοιμος να τα χάσεις… Για όλα αυτά που αντιπροσωπεύουν τη δική σου «εικονική» ασφάλεια, είσαι έτοιμος να «παραδώσεις» την ψυχή σου για να τα κρατήσεις… Η εικονική εξασφάλιση σε πλησιάζει και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής κι αν όλο αυτό που διάβασες πιο πάνω σου φάνηκε πολιτικό, σε πληροφορώ ότι δεν είναι τίποτε άλλο από βαθιά πνευματικό και μόνο…
8. Η κατάρρευση της εικονικότητας
Είναι αδύνατον να αντέξουν όλοι σε αυτή την εικονική μάχη… Μόνο ίσως κάποιοι… Κάποιοι που θα καταφέρουν να αντέξουν να σταθούν μπροστά στην εικονικότητα, να την παρατηρήσουν, να την αντιληφθούν σαν τέτοια και να την αποδεχθούν… Σε αυτούς, η εικονική πραγματικότητα θα χαθεί, θα καταρρεύσει… Αυτή τη φράση όμως να την διαβάσετε τόσο ώστε να αισθανθείτε το νόημά της… Αλλιώς είναι αδύνατον να χαθεί για εσάς… Κάπως θα πρέπει να εκπαιδεύσετε τον εαυτό σας να το καταφέρει… Κάποιοι από σας θα τα καταφέρετε, είναι σίγουρο… Χωρίς να είναι αρνητικό, είναι αμφίβολο αν από μόνες τους πρακτικές όπως ο διαλογισμός ή ότι άλλο, να μπορέσουν να δώσουν απαντήσεις σε όλο αυτό το εικονικό παιχνίδι… Το σίγουρο όμως είναι ότι  κάποιοι τις χρησιμοποίησαν στα δικά τους μέτρα, σαν εργαλείο μέσα σε όλα τα τόσα εργαλεία που χρησιμοποίησαν στην ανάπτυξη τούτου τους εικονικού κόσμου.
Είναι αλήθεια ότι η διαδικασία του διαλογισμού και το κλείσιμο των ματιών, κάνει τον κόσμο περισσότερο ασταθή, όμως αυτό δεν αρκεί… Δεν ζούμε στο αόρατο… Για κάποιο λόγο που δεν μπορούμε να θυμηθούμε, αποφασίσαμε να γεννηθούμε εδώ… Να εισέλθουμε στο πεδίο της Γαίας και να λάβουμε μορφή ανθρώπου μέσα σε τούτο τον εικονικό κόσμο… Αυτό που έχουμε επιλέξει πριν ακόμη γεννηθούμε έχει σχέση με τον εικονικό αυτό κόσμο που αποκαλούμε «πραγματικότητα» και όχι με το αόρατο… Το ταξίδι μας περνά από την σε βάθος αντίληψη, αυτής της «εδώ πραγματικότητας» και της «εσωτερικής» επίγνωσης της κατάρρευσής της…
9. Το αξιακό μας κέντρο
Όλο αυτό μπορεί να σας ακούστηκε σαν πολιτικός λόγος, αλλά το μόνο που είναι –το ξαναλέω- είναι πνευματικό… Σε λίγο καιρό ίσως κάποιοι από μας θα είναι πνευματικοί πρόσφυγες και κάποιοι άλλοι πνευματικοί κρατούμενοι σε ένα χώρο όμως που για αυτούς θα έχει καταρρεύσει… Όλοι και κάθε ένας από μας, έχει μέσα του φυλαγμένη μια έννοια, μια εικόνα, μια ιδέα ή μια κατάσταση που αποτελεί το αξιακό του κέντρο… Θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε ιερό αλλά με τη λέξη αυτή μπορεί να υπάρξουν παρανοήσεις, διότι δεν μιλάμε για θρησκεία… Μιλάμε για αυτό που ο κάθε ένας, είναι περισσότερο ο Εαυτός του… Ένα αόρατο εσωτερικό σημείο που αντιπροσωπεύει την υπέρτατη εσωτερική του αξία…
Την αξία για χάρη της οποίας όλοι μπορούν να θυσιάσουν τα «πάντα»… Με το κέντρο του αυτό, ο κάθε ένας από μας, αλληλεπιδρά με λιγότερες πεποιθήσεις, περισσότερο ακέραιος, δίκαιος, πιστός… κι όλο αυτό το κάνει με λιγότερη πίεση, ελεύθερα, αβίαστα…Σε αρκετούς σήμερα, η αύξηση της εικονικής πραγματικότητας, έχει αντικαταστήσει τις αξίες αυτές με ύλη, χρήμα, ισχύ και εξουσία… Σε αρκετούς από μας, η αυξημένη εικονική πραγματικότητα έχει καλύψει το αξιακό μας κέντρο με τμήμα του εικονικού κόσμου… Η διαδικασία για να αποβάλουμε από πάνω του όλη αυτή τη «σαβούρα» που ασυνείδητα εναποθέσαμε, είναι η συνειδητή παρατήρηση γύρω μας… Η επαναφορά μας στη ζωή του «τώρα»… Η επαναφορά μας στο παρόν…
10. Απενεργοποιώντας το φόβο μας
Ο εικονικός κόσμος δυναμώνει μόλις «κλειστείς» μέσα στο πριν και στο μετά… Αναλογίζεσαι το παρελθόν σου με τα λάθη που πιθανόν έκανες και τα «γεγονότα» που κάποιοι γιγαντώνουν μέσα σου συνεχώς και κάνεις υποθετικά σενάρια για το μέλλον σου… Ένα μέλλον που οι ίδιοι έχουν φροντίσει να το γεμίσουν με κάθε λογής φόβο… Όλη αυτή η διαδικασία, σε κρατάει δεσμευμένο μέσα στον εικονικό κόσμο χωρίς να μπορείς να κατανοήσεις τι ακριβώς συμβαίνει…  Πολλοί κοιτάζοντας γύρω τους, θεωρούν ότι το παρόν τους αποτελείται από σκηνές βίας, μιζέριας και αυξανόμενης φτώχειας, διότι όπου και να κοιτάξουν βλέπουν εικόνες φρίκης… Ποιος κοιτάζει; Μπορεί να φαίνεται χαζή ερώτηση αλλά αυτός που κοιτάζει λέγεται «σώμα» και «Εγώ» και οι δύναμη που το κάνει να κοιτάζει λέγεται «πεποιθήσεις»… Κοιτάζει εκείνο το μέρος του εικονικού κόσμου που συμμετέχει στο δράμα… Το σώμα και το Εγώ εκστασιάζεται για δράμα… 
«Και τότε που να κοιτάξω αφού παντού γύρω μου αυτά βλέπω;»… Εκεί θα κοιτάξεις… αλλά θα κοιτάξεις Εσύ, από «μέσα» κι όχι το σώμα σου… Τότε θα δεις τα ίδια πράγματα, αλλά ξαφνικά θα παραξενευτείς με αυτό που κάνουν… Και όπως θα παραξενευτείς με τους άλλους, το ίδιο θα παραξενευτείς και με το δικό σου σώμα και το μερίδιο συμμετοχής του στο κόσμο γύρω σου… Η παρατήρηση του κόσμου με αυτό τον τρόπο, σταματά τις σκέψεις σου χωρίς να σταματά την αντίληψή σου… Η απουσία από το θόρυβο των σκέψεών σου μειώνει το φόβο σου διότι ο φόβος βρίσκεται μέσα στις σκέψεις σου… Η μείωση του φόβου σου σε βοηθά να «βλέπεις» διαφορετικά τη ροή της ζωής… Λιγότερο δραματικά…
11. Κοίτα την διέξοδο, όχι τον κίνδυνο
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα: Ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε μια πινακίδα που σε πληροφορεί ότι σε ένα λεπτό θα πεθάνεις… Ποια θα είναι η αντίδρασή σου; Αμέσως θα αρχίσεις να σκέφτεσαι τι δεν πρόσεξες, το οποίο θα μπορούσε να κρύβει αυτό που θα σε σκοτώσει και συγχρόνως θα θυμηθείς ταχύτατα όλα αυτά που θα χάσεις πεθαίνοντας… Το σώμα σου θα αντιδράσει αστραπιαία, θα αρχίσεις να φωνάζεις δείχνοντας προς την πινακίδα, θα βρίζεις που δεν προνόησε κάποιος να σε ειδοποιήσει, θα με κοιτάς λες και βλέπεις ούφο «άσε μας ρε φίλε με τις φιλοσοφίες σου, εδώ σε ένα λεπτό πεθαίνω κι εσύ μου ζητάς να παρατηρώ τον κόσμο, μα τρελός είσαι δεν βλέπεις την πινακίδα μπροστά μου;»  κι ο πανικός είναι προ των πυλών… Το μόνο που χρειάζεσαι είναι κάποιον να σε σώσει… Σταμάτα…
Χαλάρωσε και κοίτα πάλι την πινακίδα… Σε ποιόν το λέει;
Σε όποιον το δει, ή σε όποιον το πιστέψει… Το μόνο που μπορεί να πεθάνει είναι το σώμα σου από το φόβο του… Όμως εδώ μιλάμε για πνευματικότητα…
Δεν υπάρχει απέναντι κάποιος που πυροβολεί, αλλά απλά μια πινακίδα… Ένα μήνυμα, μια είδηση που αν την αφήσεις μπορεί να γίνει μέσα σου συν-είδηση… Μπορείς να το δεις και να γυρίσεις ήρεμα προς την έξοδο διαφυγής από εκείνο το σημείο ή μπορείς να το αποδεχθείς και να αρχίσεις να το αναπαράγεις μολύνοντας τις συνειδήσεις όλων γύρω «σε ένα λεπτό πεθαίνουμε…».
Χάος… Εύγε μάζα… Δεν είναι η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα έφτασε σε κομβικό σημείο… ούτε είναι ίσως η τελευταία… Οι καταστάσεις της ζωής δημιουργούνται από την αλληλεπίδραση όλων μας… Μέσα σε όλο αυτό που συμβαίνει, συμμετέχουμε όλοι μας… Άλλοι με τα οράματά τους και άλλοι με τους φόβους τους…

12. Η έξοδος
Για να βγεις, ακολούθα τον ίδιο δρόμο που μπήκες… Η εικονικότητα εξουδετερώνεται με εικονικότητα… Δεν μπορείς να πεις «βγες από την εικονικότητα και έλα στον πραγματικό κόσμο»… Ποιος είναι ο πραγματικός κόσμος; Αφού τα πάντα γύρω είναι εικονικά… Από τη στιγμή που θα το πεις αυτό πέφτεις σε άλλη παγίδα πάλι…
Η αδυναμία του ανθρώπου, ξεκινά και τελειώνει στην αποδοχή του κόσμου γύρω του ως στέρεου, μόνιμου και πραγματικού. Η παράλληλη συνειδητή δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας με σκοπό να την εξουσιάσει, αυτόματα τον εκπαιδεύει στην ολοκληρωτική αντίληψη του σύμπαντος…

Για να πάψεις να εξουσιάζεσαι συνειδητά από την εικονικότητα, πρέπει συνειδητά να δημιουργήσεις μια παράλληλη δίπλα της… Συνειδητά να δημιουργήσεις ένα ομοίωμά της… έναν εναλλακτικό κλώνο της κατά κάποιο τρόπο και να τον εξουσιάσεις… Μονάχα η ολοκληρωτική ενασχόλησή σου με τη δημιουργία ενός παράλληλου δικτύου, όμοιου με αυτό που βρίσκεσαι εσύ μέσα, θα μπορέσει να σε κάνει να αποδεχθείς όσα σήμερα αρνείσαι να αντιληφθείς… Και ίσως τότε από θύμα, γίνεις θηρευτής των κυνηγών σου…
http://eistoepanoidein.blogspot.gr/

«Τώρα μου μένει να θυμηθώ, γιατί το επιθύμησα…»


Επίπεδα δημιουργίας και κόσμος

-Όλες οι ψυχές μαζί είναι το όλον ή μέρος αυτού...και πόσο μέρος αυτού...είναι;
Αν αφήσουμε το "γιατί το Όλον δημιούργησε τις ψυχές"...γιατί είχε και έχει (αν έχει) ανάγκη την ύπαρξη της ψυχής...;
Οι ψυχές από μόνες τους θα μπορούσαν κάποτε να συμμετάσχουν στην υλοποίηση του κόσμου ως «άνθρωποι»...;


-Κλείσε τον υπολογιστή, ύστερα τα μάτια και γείρε πίσω για λίγο… Έτσι όπως θα είσαι, κάνε μια σκέψη…
«Ότι επιθύμησα για τη ζωή μου το έχω καταφέρει…»…
Μείνε έτσι για λίγο ακόμη, με αυτή την αίσθηση πληρότητας που θα σε γεμίσει παντού μέσα σου, μέχρι το πιο μικρό σου κύτταρο… Όσο κι αν σας φανεί παράξενο, αυτή είναι η πρώτη και μεγαλύτερη αλήθεια μας… Η επόμενη μεγάλη αλήθεια μας, είναι:
«Τώρα μου μένει να θυμηθώ, γιατί το επιθύμησα…»

Έχοντας τα παραπάνω στη σκέψη σου, βγες έξω στο δρόμο κι άρχισε να περπατάς μέσα στο πλήθος… Όλοι αυτοί που βλέπεις γύρω σου, μαζί με σένα, ανήκετε στο πρώτο επίπεδο υλοποίησης (εκτός κι αν είσαι γκουρού)… Όλοι αυτοί γύρω σου, είναι οι δημιουργοί της δικής σου πραγματικότητας… Είναι εκεί γύρω σου για Σένα… Μέχρι να φωτιστείς και να προσχωρήσεις μόνος σου…


Πως γίνεται κάτι τέτοιο; Ο κόσμος, πηγάζει από μέσα μας… αυτό είναι αλήθεια… Ο άνθρωπος όμως, ο κοινός άνθρωπος, είναι αδύνατον να το κατανοήσει… Τι θα γίνει λοιπόν; Πως θα δημιουργήσει τον κόσμο του, ένας ο οποίος επιμένει να αγνοεί τον τρόπο;
Μέσα από τους «άλλους»…
Στο πρώτο επίπεδο δημιουργίας, όπου η ψυχή βρίσκεται σε ένα σώμα, το οποίο επιμένει να αγνοεί τον Εαυτό του και να κάνει τα δικά του, θεωρώντας ότι τα πάντα γύρω του είναι πραγματικά και ότι το μόνο που υπάρχει είναι οι καταστάσεις και το Εγώ μας, η υλοποίηση αναδύεται μέσα από τους «άλλους», δηλαδή "με τη βοήθεια των άλλων", οι οποίοι παίζουν το ρόλο του "μέσα" της δικής σου «ανταπόκρισης»… Από Εσένα, από το δικό σου μέσα, καταφέρνει και αναδύεται μονάχα η "επιθυμία"...
Κανονικά αν ήθελες να φας μια πίτσα, θα έπρεπε να την υλοποιήσεις αυτόματα εμπρός σου… Να τη σκεφτείς και να δώσεις στον αιθέρα μορφή όμοια με την πίτσα… Μια ζεστή λαχταριστή πίτσα θα έπαιρνε μορφή τότε εμπρός στα μάτια σου… Θα ήταν «πραγματική» όπως αυτές που γνωρίζεις σήμερα, αν και εσύ θα γνώριζες την εικονικότητά της… Όμως δεν μπορείς να το κάνεις αυτό… Διότι δεν το πιστεύεις ότι μπορείς και έτσι παραμένεις στο πρώτο επίπεδο δημιουργίας… Στο επίπεδο δηλαδή, όπου οι επιθυμίες μας υλοποιούνται μέσω των «άλλων»…

Έτσι παίρνεις τηλέφωνο την πιτσαρία της γειτονιάς σου και σε λίγο, κάποιος «άλλος» σου εμφανίζει την πίτσα μέσα στο κουτί της, ζεστή-ζεστή… Κάποιος «άλλος» ανταποκρίθηκε στη δική σου επιθυμία και εσύ, αντί να γνωρίζεις τον τρόπο να διαχειριστείς μόνος σου την ενέργεια και να της δώσεις μορφή, έδωσες αυτή την ενέργεια στο παιδί του delivery, σε μορφή χρήματος…

Το ίδιο συμβαίνει και με το κείμενο που διαβάζεις… Ρώτησες και επειδή δεν πιστεύεις, εγώ ανταποκρίθηκα και σου απαντώ… Στην ουσία όμως Εσύ απαντάς και στους δυο μας αλλά και σε όσους διαβάσουν αυτές τις γραμμές…
Διότι υπάρχει κάτι αόρατο μέσα μας, το οποίο επικοινωνεί με όλους μας… Κάτι που δεν έχει ανάγκη τη μορφή, αλλά αντιλαμβάνεται και κατανοεί τον κόσμο διαφορετικά… Αόρατα και άηχα…

Στο δεύτερο επίπεδο δημιουργίας, δεν θα χρειάζεσαι τηλέφωνο για να παραγγείλεις την πίτσα… Η επιθυμία σου θα διαβιβάζεται αυτόματα εκεί που θέλεις… Εσύ απλά θα επιθυμείς… Και σε λίγο, το παλικάρι από την πιτσαρία θα κτυπά το κουδούνι σου με την αγαπημένη πίτσα στο χέρι για σένα…

Στο τρίτο επίπεδο δημιουργίας, η πίτσα θα εμφανίζεται εμπρός σου (αν και δεν θα έχεις ανάγκη να φας μια πίτσα σε αυτό το επίπεδο φώτισης)…
Σε αυτό το επίπεδο, όλες αυτές οι ερωτήσεις θα έχουν απαντηθεί…

«Ότι επιθύμησες για τη ζωή σου, το έχεις καταφέρει…»…
«Τώρα σου μένει να θυμηθείς, γιατί το επιθύμησες…»

http://eistoepanoidein.blogspot.gr/